Archive for the 'Πολιτική' Category

Όταν ο καταπιεζόμενος γίνεται καταπιεστής

Ιανουαρίου 6, 2009

Τροφή για σκέψη πέρα από τα κίνητρα, πολιτικά και μη, για το Ισραήλ το άθρο του BRIAN ENO που γίνεται αναφορά στο blog του newManifesto. Ενδιαφέρουσα όμως είναι και η ψυχολογική πλευρά του θέματος, η οποία αναδεικνύεται από τον παραπάνω τίτλο.

Η ιστορία του Ισραήλ εμφανίζει ένα λαό κυνηγημένο, καταδιωκόμενο και καταπιεσμένο από άλλους λαούς. Ξεκινώντας από την εποχή των Φαραώ μέχρι και το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τώρα έχει δοθεί η ευκαιρία στον ίδιο λαό να αντιστρέψει αυτό το ρόλο με τα σημερινά αποτελέσματα. Είναι ένα ανθρώπινο χαρακτηριστικό και μπορεί να παρατηρηθεί σε πολλά κοινωνικά στρώματα. Αρχίζοντας πρώτα από την οικογένεια όπου τα παιδιά αισθάνονται καταπιεσμένα από τους γονείς τους. Και αυτή η καταπίεση μπορεί να οδηγήσει κάποια στιγμή το παιδί όταν έχει την ευκαιρία να γίνει το ίδιο καταπιεστής με διάφορα μέσα, όπως τη βία, απέναντι σε μια άλλη ομάδα. Για παράδειγμα, συνήθως ο γονέας που κακοποιεί τα παιδιά του έχει κακοποιηθεί και ίδιος στην παιδική του ηλικία.

Έτσι λοιπόν ο κακοποιημένος λαός του Ισραήλ εκφράζει αυτόν τον συσσωρευμένο πόνο σε μια άλλη ομάδα, από την οποία μπορεί να αισθάνεται απειλή, ενισχυμένη με το γεγονός ότι δεν εχεί αναγνωριστεί ως μοναδική οντότητα, κι επομένως μη ολοκληρωμένη κοινότητα. Ένας άνθρωπος όμως που αισθάνεται την ολότητά του απειλούμενη, και βασικά όχι άνθρωπος ακόμα δεν μπορεί να σταματήσει και να σκεφτεί με τη λογική και ψύχραιμα, αλλά καταφεύγει στον ρόλο που απεχθανόταν χωρίς να το συνειδητοποιεί.

Τί μπορεί να γίνει όμως για αυτό; Πώς θα το συνειδητοποιήσει; Σίγουρα θα πρέπει να αναγνωρισθούν και οι δυο λαοί ως δυο μοναδικές οντότητες. Από «Καταπιεζόμενος: Παλαιστίνη, Καταπιεστής: Ισραήλ» σε Παλαιστίνη και Ισραήλ: δυο διαφορετικές χώρες. Σταματώντας το φαύλο κύκλο της καταπίεσης. Ποιός θα αναλάβει λοιπόν να γίνει ο ψυχοθεραπευτής του Ισραήλ και της Παλαιστίνης;

Κοινωνική ευθύνη – παρατηρώντας τον άνθρωπο σε ακραίες καταστάσεις

Δεκέμβριος 22, 2008

Βλέποντας καταστάσεις όπως τα βασανιστήρια στις φυλακές Αμπου Γκράιμπ, βγάζουμε το συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος στις περισσότερες περιπτώσεις είναι ικανός για άσχημες πράξεις απέναντι σε άλλους ανθρώπους παρόλο που σε άλλες συνθήκες θα τις κατέκρινε.

Πώς μπορούμε να ανάγουμε αυτή την πληροφορία στην περίπτωση της δολοφονίας του μικρού Αλέξη;

Περισσότερες πληροφορίες σε ένα πολύ συνοπτικό βίντεο-διάλεξη για το πείραμα των φυλακών Στάνφορντ βρίσκονται στο ενδιαφέρον blog του Νεκτάριου:Πώς ο άνθρωπος μετατρέπεται σε Τέρας…. ή Ήρωα;

Στην διάλεξη ο ψυχολόγος και καθηγητής Philip Zimbardo βλέπουμε να κάνει ένα διαχωρισμό μεταξύ Good και Evil (σε απλά αγγλικά) στο τέλος προτείνει κάποια πράγματα για να προτρέψουμε τον άνθρωπο να γίνει ήρωας.

Μετά γίνεται και μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για το πόσο τελικά έχει ευθύνη η κοινωνία για την μεταμόρφωση αυτού του ανθρώπου και πόσο ο ίδιος ο άνθρωπος.

Ένα επίκαιρο βιβλίο και μια διαφορετική σκοπιά των διαδηλώσεων με έναν τίμιο αστυνομικό

Δεκέμβριος 14, 2008

Θα κάνω ένα review ενός βιβλίου που περιγράφει τις διαδηλώσεις και την επανάσταση με μια πιο χιουμοριστική νότα, αλλά δίνει πολύ τροφή για σκέψη. Ποιος άλλος θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο παρά ο Terry Pratchett με το βιβλίο Night Watch της σειράς του Δισκόκοσμου*.

Ο κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου είναι ένας αστυνομικός. Ο Sam Vimes. Βασικά o Sam Vimes πρέπει να είναι ο καλύτερος αστυνομικός που έχει περάσει ποτέ από τον Δισκόκοσμο. Ξεκίνησε από φτωχή οικογένεια και τώρα έχει ονομαστεί ιππότης και δούκας. Ο αστυνομικός αυτός ένοιωθε ότι ήταν πολύ τυχερός γιατί εκπαιδεύτηκε από έναν πολύ καλό αστυνομικό, αλλά και πολύ τίμιο άνθρωπο. Τελικά μαθαίνει ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν ο ίδιος ο εαυτός του όταν σε αυτό το βιβλίο γυρίσει στο παρελθόν. Σιγά μην του κάνανε κανονική εκπαίδευση… Εκεί συναντάει το νεαρό εαυτό του δόκιμο στο αστυνομικό σώμα καθώς αυτός αναλαμβάνει τα ηνία της διοίκησής του (αφού φυσικά φυλακιστεί στο ίδιο αστυνομικό τμήμα γιατί τον νόμιζαν για εγκληματία). Εκείνη την εποχή συνέβησαν και οι μεγάλες διαταραχές που οδήγησαν στην επανάσταση και στην αλλαγή του καθεστώτος. Αν και τελικά το καινούριο καθεστώς τα ίδια χάλια ήταν ενώ έδειχνε ότι και οι ανερχόμενοι κυβερνήτες υποκινούσαν με κάποιους τρόπους κάποια πράγματα. Κι όπως λέει ένα χιουμοριστικό, αλλά καλό quote από το βιβλίο:

«Μην έχεις και πολύ πίστη στις επαναστάσεις. Πάντα έρχονται και έρχονται ξανά πίσω. Για αυτό λέγονται επανα-στάσεις. Άνθρωποι πεθαίνουν και τίποτα δεν αλλάζει»

Αλλά ας μπούμε λίγο στο πως αντιμετώπισε και πως διαχειρίστηκε αυτός ο αστυνομικός τις διαδηλώσεις. Το θέμα του βιβλίου μοιάζει και κάνει πολλές αναφορές στο γνωστό Les Miserables. Όμως διαφοροποιείται αρκετά στο πως ενεργούν οι ήρωες.  Όταν ξεκινάνε οι αναταραχές το αστυνομικό τμήμα του μαζί με τα άλλα αστυνομικά τμήματα βρέθηκαν στη θέση του αμυνόμενου. Οι διαδηλωτές είχαν βρει το στόχο τους. Εκεί πέρα όμως που καταστρεφόντουσαν τα άλλα αστυνομικά τμήματα από τα μπουκάλια με τις φωτιές που ρίχνανε οι διαδηλωτές, ο Sam Vibes μπόρεσε να προφυλάξει το δικό του. Πρώτα ζήτησε από τους φρουρούς του τμήματος να ανοίξουν όλα τα φώτα στις εισόδους, να ξεκλειδώσουν την πύλη και να αφήσουν ανοιχτές τις πόρτες. Τέλος να  αφήσουν πίσω οποιοδήποτε όπλο είχαν πάνω τους.

«Μα αν μου επιτεθεί ολόκληρη συμμορία;» ρωτάει ένας.

«Και αν έχεις δηλαδή ένα όπλο μαζί σου, ας πούμε ένα σπαθί, απέναντι σε μια ομάδα από οργισμένους ανθρώπους, τι θέλεις να δουν; Εγώ θέλω να δουν τον κ. Τάδε, είναι ένας αξιοπρεπής νεαρός όχι και πολύ έξυπνος, αλλά ήξερα τον πατέρα του που τα πίναμε μαζί στην μπυραρία. Γιατί αν σας δουν ως δυο τύπους σε στολή με σπαθιά θα έχετε φασαρία. Κι αν σηκώσετε τα σπαθιά τότε θα έχετε πραγματικά μεγάλη φασαρία.»

Αυτή δηλαδή ήταν η κεντρική ιδέα στο καλωσόρισμα της κάθε επιτιθέμενης ομάδας. Ξέρετε ποιοι είμαστε, είμαστε άοπλοι, κτλ. Φυσικά έχοντας ένα επιβλητικό τόνο στη φωνή. Και πάντα να φαίνονται τα χέρια ότι είναι κατειλημμένα ας πούμε με ένα πούρο και ένα καφέ.

«Μοίρασε τους μια ζεστή σοκολάτα στο καθένα κι ανάψτε τους μια φωτίτσα να ζεστένονται. Για να μην κρυώνουν μέσα στο δρόμο νυχτιάτικα.»

Έδωσε εντολή ο αστυνομικός.

Όταν τα πράγματα σκούρυναν στους δρόμους. Ήρθε η εντολή από την κεντρική ηγεσία της αστυνομίας να πάνε να διαλύσουν τα οδοφράγματα. Είχε βγει πια όλο το πλήθος στο δρόμους. Αισθανόσουν το θυμό των διαδηλωτών από την πλευρά των αστυνομικών. Και το ξέσπασμα πάνω σε αυτούς. Οι μπουκάλες μολότοφ να σφυρίζουν καθώς περνάνε ξυστά από το αφτί τους. Και τότε αναρωτήθηκε ο αστυνομικός. Για μια στιγμή εμείς είμαστε εδώ για να προστατεύουμε τους πολίτες. Όχι να είμαστε εναντίον τους. Τι κάνουμε τώρα; Έβλεπε ότι  οι άλλες αστυνομικές ομάδες δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα με αυτό τον τρόπο. Και τότε το αποφάσισε.

«Αστυνομικοί, δώστε τους ένα χεράκι. Θα φτιάξουμε το καλύτερο οδόφραγμα στην πόλη

Με αυτό τον τρόπο μπορούσε να προφυλάξει και τους ανθρώπους από πίσω, αλλά και να προσέχει να μην σκοτώσουν κανέναν από μπροστά από το οδόφραγμα αφού πια ήταν σύμμαχοι και μπορούσε να τους «ελέγξει» κατά μια έννοια. Τελικά ένωσε κι άλλα οδοφράγματα με το δικό τους. Και σκέφτηκε ότι υποτίθεται ότι η πόλη αμύνεται απέναντι στους διαδηλωτές. Η πόλη είναι μπροστά από το οδόφραγμα κι από πίσω του οι διαδηλωτές.Όμως:

  1. Αν υποθέταμε ότι η περιοχή πίσω από τα οδοφράγματα ήταν μεγαλύτερη από την περιοχή μπροστά από τα οδοφράγματα.
  2. Δηλαδή σαν να λέμε ότι περισσότεροι άνθρωποι ήταν μέσα στα οδοφράγματα μαζί με το μεγαλύτερο κομμάτι της πόλης.
  3. Τότε δεν θα σήμαινε ότι οι διαδηλωτές μαζί με αυτόν τον αστυνομικό και τους συναδέλφους του θα βρισκόντουσαν μπροστά στα οδοφράγματα;
  4. Και επομένως δεν σημαίνει ότι κάνουν εξέγερση. Αφού είναι οι περισσότεροι και η πλειοψηφία δεν επαναστατεί.
  5. Αρά αυτοί είναι οι καλοί. Πάντα ήταν οι καλοί, αλλά τώρα επισημοποιείται κιόλας.  Μαθηματικά.

Επομένως το σχέδιο ήταν να περικυκλώσουν με τα οδοφράγματα το κέντρο της πόλης που βρισκόταν το ανάκτορο. Έτσι στο κέντρο είχαν ένα πολύ μικρό τμήμα της πόλης και το υπόλοιπο μεγάλο κομμάτι της πόλης θα πήγαινε από πίσω από τα οδοφράγματα.. ή πια μπροστά 😉

Ενδιαφέρον ε;  Φυσικά μετά κάλεσαν το στρατό κι έγινε ο χαμός…

* Ο Δισκόκοσμος είναι ένας κόσμος που έχει φτιάξει ο Terry Pratchett για να σατιρίσει τη λογοτεχνία της Φανταζύ. Είναι ένας πλανήτης σε σχήμα δίσκου, στηριγμένος στις πλάτες τεσσάρων ελεφάντων, οι οποίοι ελέφαντες στέκονται πάνω σε μια χελώνα που διασχύζει το σύμπαν. Κάτοικοι αυτού του πλανήτη είναι και οι μάγοι που προσπαθούν να δουν τι υπάρχει πια στο μυαλό της χελώνας και που πηγαίνει. Επίσης γέροντες ήρωες, ένας σύλλογος δολοφώνων, αλλά και κλεφτών κι ένα αστυνομικό σώμα που εκτός από τους κανονικούς ανθρώπους διαθέτει στο δυναμικό του ένα νάνο, ένα λυκάνθρωπο κι ένα πέτρινο γκόλεμ.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται

Δεκέμβριος 8, 2008

«Στις 17 Νοεμβρίου 1985, κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων για την επέτειο του Πολυτεχνείου, ο αστυνομικός Αθανάσιος Μελίστας πυροβόλησε και σκότωσε τον δεκαπεντάχρονο μαθητή Μιχάλη Καλτεζά»…. συνέχεια στο: http://www.tvxs.gr/v1115

Δηλαδή μέσα στα 23 χρόνια απολύτως τίποτα δεν διορθώθηκε;

Οι δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος

Δεκέμβριος 8, 2008

Αυριανή: «Οι γονείς των πιτσιρικάδων να φροντίσουν να μαζεύουν τους ανήλικους κανακάρηδες τους να τους στρώνουν στο διάβασμα κι όχι να τους έχουν αμόλητους στους δρόμους και να σπάνε μαγαζιά»

και

Τρία 12-15χρονα ξυλοκοπούνται από ομάδα ΜΑΤ (περιμένουμε να ανεβάσετε και τα βίντεο) προς το παρόν: ηχητικό ντοκουμέντο: http://papachatzis.tumblr.com/post/63589410/policeviolence

Ο Κομμουνισμός πέθανε. Ζήτω ο κομμουνισμός!

Ιουνίου 13, 2008

Δεν ξέρω αν το μάθατε, αλλά ο κ. Κάρλος, ο αδερφός του Φιντέλ καλέ, πηγαίνει την Κούβα ένα βήμα πιο μακριά από τον Κομμουνισμό. Από εδώ και πέρα οι μισθοί δεν θα είναι ίσοι και θα αμείβεσαι ανάλογα με το πόσο παραγωγικός είσαι. Αν και οι managers θα αμείβονται κάτι παραπάνω… Ακόμα δεν έχω διαβάσει κάπου μια κριτική πάνω σε αυτό το βήμα και το σχόλιο ότι πια δεν είναι πλέον βολικό αυτό το σύστημα μίσθωσης. Είναι όντως μια τρύπα στο σοσιαλιστικό σύστημα; Πώς και δεν σκέφτηκαν τον ανθρώπινο παράγοντα που λέει ότι χρειαζόμαστε κίνητρο για να δουλέψουμε καλύτερα; Όντως ισχύει αυτό; Τι τον εμποδίζει τώρα τον Κάρλος να ελευθερώσει την οικονομία της Κούβας; Ή απλώς το κάνει βήμα βήμα; Θα συνεχίσει μετά να είναι και πρόεδρος μέχρι να πεθάνει αφού αποκηρύξει τον Κομμουνισμό ή δεν θα το παραδεχτεί;

Ουτοπικές ειδήσεις

Ιουνίου 9, 2008

Μακάρι όμως να είχαμε τέτοιες..:

– Η Κίνα υποχωρεί από το Θιβέτ ζητώντας συγνώμη
– Οι πληρωμές «ειρήνης» στο Ιράκ μια απίστευτη επιτυχία
– Η Apple ανακοινώνει από εδώ και πέρα τα IPhones θα είναι ξεκλείδωτα και με VOIP
– H Διεθνής Αμνηστία αναφέρει μια τεράστια μείωση σε φυλακίσεις
Απόρρητες φυλακές, ένα κομμάτι του παρελθόντος;
– Τα χωρίσματα στη Δυτική Όχθη της Γάζας εξαφανίζονται

κ.α. στο

http://www.fugue.com/pics/goodnews.html

Λογοκρισία στις Η.Π.Α.

Ιουνίου 9, 2008

Τί; Ειρηνική λύση μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών για μια χώρα με δυο πολιτείες που θα ανήκουν και και στους δυο; με ίσα δικαιώματα; «απαπαπα!», όπως απαντούν τα βιβλιοπωλεία κι ένα πανεπιστήμιο στο θέμα του καινούριου βιβλίου ενός προφέσορα με τίτλο ¨Palestine Inside Out: An Everyday Occupation¨

Ευτυχώς που είναι και κάποιοι bloggers που διαμαρτυρήθηκαν για την ακύρωση της ομιλίας του και αιτούνται για πραγματοποίηση της…

Πηγή: washingtonpost.com

Ο καπιταλισμός μας ήρθε μπούμερανγκ

Ιουνίου 7, 2008

read ’em and weep:

Το τέλος της παγκοσμιοποίησης από το blog του foreign press

Ανικανότητα και Αυτοκαταστροφή στον «Φιλελευθερισμό» από το blog του ναύτιλου

Συγχαρητήρια ΕΡΤ!

Μαΐου 13, 2008
Η δημόσια τηλεόραση που προώθησε εκπομπές ποιότητας στυλ Δρούζας αποφάσισε να συνεχίσει την «κάθαρση» της αποβάλλοντας τα τελευταία απομεινάρια εκπομπών που ζητούν από τον τηλεθεατή να σκεφτούν περισσότερο απ’ όσο πρέπει. (Βλέπε χθεσινή ανακοίνωση λήξης συνεργασία Κούλογλου με ΕΡΤ για τις εκπομπές: «Θεματική Βραδιά» και «Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα».) Είναι πια αποδεδειγμένο ότι όταν ενημερώνεις τον τηλεθεατή για το τι συμβαίνει σε αθέατες πλευρές του κόσμου, όπου η δημοσιογραφία των παραθύρων και του πρεστίζ αποφεύγει να αγγίζει, μπορεί κάποια στιγμή να τον ξυπνήσεις. Αυτό θα ήταν ένα καταστροφικό και μη αναστρέψιμο αποτέλεσμα για την Ελλάδα. Ειδικά όταν προσπαθούν όλοι να της βάλουν ένα καλό κουστούμι και να περάσουν κάποιες μεταρρυθμίσεις για το «καλό» όλων μας, όπως λένε. Άρα ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα θα έχουμε αν κοιτάξουμε βαθιά και στον καθρέπτη μας με μια μελλοντική εκπομπή όπως την επιβίωση στην ελλάδα με 700 ευρώ.

Όσο αποφεύγεις να αντιμετωπίζεις κάποια πράγματα που συμβαίνουν μέσα σου, σε κυνηγάνε με τη μορφή εφιάλτων. Όπως οι εκπομπές του «ρεπορτάζ χωρίς σύνορα». Η γρήγορη λύση είναι να πάρεις το χαπάκι και να έχεις έναν ύπνο χωρίς όνειρα. Όμως το κομμάτι που προσπαθείς να κρύψεις τόσο καλά θα συνεχίσει να προσπαθεί να βγει στην επιφάνεια με πιο άγριες μορφές μέχρι να το ακούσεις. Το χειρότερο πράγμα που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου είναι να κόψεις αυτό τον μικρό σύνδεσμο μεταξύ ασυνειδήτου και συνειδήτου.

Άλλα διαμαρτυρόμενα blogs:
http://newsnow.gr/content/view/15040/1093/
http://xamogelo.wordpress.com/2008/05/12/rxs-logokrisia/
http://ange-ta.blogspot.com/2008/05/blog-post_12.html

Group στο facebook: