Archive for the 'Συγγραφή' Category

Ένα επίκαιρο βιβλίο και μια διαφορετική σκοπιά των διαδηλώσεων με έναν τίμιο αστυνομικό

Δεκέμβριος 14, 2008

Θα κάνω ένα review ενός βιβλίου που περιγράφει τις διαδηλώσεις και την επανάσταση με μια πιο χιουμοριστική νότα, αλλά δίνει πολύ τροφή για σκέψη. Ποιος άλλος θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο παρά ο Terry Pratchett με το βιβλίο Night Watch της σειράς του Δισκόκοσμου*.

Ο κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου είναι ένας αστυνομικός. Ο Sam Vimes. Βασικά o Sam Vimes πρέπει να είναι ο καλύτερος αστυνομικός που έχει περάσει ποτέ από τον Δισκόκοσμο. Ξεκίνησε από φτωχή οικογένεια και τώρα έχει ονομαστεί ιππότης και δούκας. Ο αστυνομικός αυτός ένοιωθε ότι ήταν πολύ τυχερός γιατί εκπαιδεύτηκε από έναν πολύ καλό αστυνομικό, αλλά και πολύ τίμιο άνθρωπο. Τελικά μαθαίνει ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν ο ίδιος ο εαυτός του όταν σε αυτό το βιβλίο γυρίσει στο παρελθόν. Σιγά μην του κάνανε κανονική εκπαίδευση… Εκεί συναντάει το νεαρό εαυτό του δόκιμο στο αστυνομικό σώμα καθώς αυτός αναλαμβάνει τα ηνία της διοίκησής του (αφού φυσικά φυλακιστεί στο ίδιο αστυνομικό τμήμα γιατί τον νόμιζαν για εγκληματία). Εκείνη την εποχή συνέβησαν και οι μεγάλες διαταραχές που οδήγησαν στην επανάσταση και στην αλλαγή του καθεστώτος. Αν και τελικά το καινούριο καθεστώς τα ίδια χάλια ήταν ενώ έδειχνε ότι και οι ανερχόμενοι κυβερνήτες υποκινούσαν με κάποιους τρόπους κάποια πράγματα. Κι όπως λέει ένα χιουμοριστικό, αλλά καλό quote από το βιβλίο:

«Μην έχεις και πολύ πίστη στις επαναστάσεις. Πάντα έρχονται και έρχονται ξανά πίσω. Για αυτό λέγονται επανα-στάσεις. Άνθρωποι πεθαίνουν και τίποτα δεν αλλάζει»

Αλλά ας μπούμε λίγο στο πως αντιμετώπισε και πως διαχειρίστηκε αυτός ο αστυνομικός τις διαδηλώσεις. Το θέμα του βιβλίου μοιάζει και κάνει πολλές αναφορές στο γνωστό Les Miserables. Όμως διαφοροποιείται αρκετά στο πως ενεργούν οι ήρωες.  Όταν ξεκινάνε οι αναταραχές το αστυνομικό τμήμα του μαζί με τα άλλα αστυνομικά τμήματα βρέθηκαν στη θέση του αμυνόμενου. Οι διαδηλωτές είχαν βρει το στόχο τους. Εκεί πέρα όμως που καταστρεφόντουσαν τα άλλα αστυνομικά τμήματα από τα μπουκάλια με τις φωτιές που ρίχνανε οι διαδηλωτές, ο Sam Vibes μπόρεσε να προφυλάξει το δικό του. Πρώτα ζήτησε από τους φρουρούς του τμήματος να ανοίξουν όλα τα φώτα στις εισόδους, να ξεκλειδώσουν την πύλη και να αφήσουν ανοιχτές τις πόρτες. Τέλος να  αφήσουν πίσω οποιοδήποτε όπλο είχαν πάνω τους.

«Μα αν μου επιτεθεί ολόκληρη συμμορία;» ρωτάει ένας.

«Και αν έχεις δηλαδή ένα όπλο μαζί σου, ας πούμε ένα σπαθί, απέναντι σε μια ομάδα από οργισμένους ανθρώπους, τι θέλεις να δουν; Εγώ θέλω να δουν τον κ. Τάδε, είναι ένας αξιοπρεπής νεαρός όχι και πολύ έξυπνος, αλλά ήξερα τον πατέρα του που τα πίναμε μαζί στην μπυραρία. Γιατί αν σας δουν ως δυο τύπους σε στολή με σπαθιά θα έχετε φασαρία. Κι αν σηκώσετε τα σπαθιά τότε θα έχετε πραγματικά μεγάλη φασαρία.»

Αυτή δηλαδή ήταν η κεντρική ιδέα στο καλωσόρισμα της κάθε επιτιθέμενης ομάδας. Ξέρετε ποιοι είμαστε, είμαστε άοπλοι, κτλ. Φυσικά έχοντας ένα επιβλητικό τόνο στη φωνή. Και πάντα να φαίνονται τα χέρια ότι είναι κατειλημμένα ας πούμε με ένα πούρο και ένα καφέ.

«Μοίρασε τους μια ζεστή σοκολάτα στο καθένα κι ανάψτε τους μια φωτίτσα να ζεστένονται. Για να μην κρυώνουν μέσα στο δρόμο νυχτιάτικα.»

Έδωσε εντολή ο αστυνομικός.

Όταν τα πράγματα σκούρυναν στους δρόμους. Ήρθε η εντολή από την κεντρική ηγεσία της αστυνομίας να πάνε να διαλύσουν τα οδοφράγματα. Είχε βγει πια όλο το πλήθος στο δρόμους. Αισθανόσουν το θυμό των διαδηλωτών από την πλευρά των αστυνομικών. Και το ξέσπασμα πάνω σε αυτούς. Οι μπουκάλες μολότοφ να σφυρίζουν καθώς περνάνε ξυστά από το αφτί τους. Και τότε αναρωτήθηκε ο αστυνομικός. Για μια στιγμή εμείς είμαστε εδώ για να προστατεύουμε τους πολίτες. Όχι να είμαστε εναντίον τους. Τι κάνουμε τώρα; Έβλεπε ότι  οι άλλες αστυνομικές ομάδες δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα με αυτό τον τρόπο. Και τότε το αποφάσισε.

«Αστυνομικοί, δώστε τους ένα χεράκι. Θα φτιάξουμε το καλύτερο οδόφραγμα στην πόλη

Με αυτό τον τρόπο μπορούσε να προφυλάξει και τους ανθρώπους από πίσω, αλλά και να προσέχει να μην σκοτώσουν κανέναν από μπροστά από το οδόφραγμα αφού πια ήταν σύμμαχοι και μπορούσε να τους «ελέγξει» κατά μια έννοια. Τελικά ένωσε κι άλλα οδοφράγματα με το δικό τους. Και σκέφτηκε ότι υποτίθεται ότι η πόλη αμύνεται απέναντι στους διαδηλωτές. Η πόλη είναι μπροστά από το οδόφραγμα κι από πίσω του οι διαδηλωτές.Όμως:

  1. Αν υποθέταμε ότι η περιοχή πίσω από τα οδοφράγματα ήταν μεγαλύτερη από την περιοχή μπροστά από τα οδοφράγματα.
  2. Δηλαδή σαν να λέμε ότι περισσότεροι άνθρωποι ήταν μέσα στα οδοφράγματα μαζί με το μεγαλύτερο κομμάτι της πόλης.
  3. Τότε δεν θα σήμαινε ότι οι διαδηλωτές μαζί με αυτόν τον αστυνομικό και τους συναδέλφους του θα βρισκόντουσαν μπροστά στα οδοφράγματα;
  4. Και επομένως δεν σημαίνει ότι κάνουν εξέγερση. Αφού είναι οι περισσότεροι και η πλειοψηφία δεν επαναστατεί.
  5. Αρά αυτοί είναι οι καλοί. Πάντα ήταν οι καλοί, αλλά τώρα επισημοποιείται κιόλας.  Μαθηματικά.

Επομένως το σχέδιο ήταν να περικυκλώσουν με τα οδοφράγματα το κέντρο της πόλης που βρισκόταν το ανάκτορο. Έτσι στο κέντρο είχαν ένα πολύ μικρό τμήμα της πόλης και το υπόλοιπο μεγάλο κομμάτι της πόλης θα πήγαινε από πίσω από τα οδοφράγματα.. ή πια μπροστά 😉

Ενδιαφέρον ε;  Φυσικά μετά κάλεσαν το στρατό κι έγινε ο χαμός…

* Ο Δισκόκοσμος είναι ένας κόσμος που έχει φτιάξει ο Terry Pratchett για να σατιρίσει τη λογοτεχνία της Φανταζύ. Είναι ένας πλανήτης σε σχήμα δίσκου, στηριγμένος στις πλάτες τεσσάρων ελεφάντων, οι οποίοι ελέφαντες στέκονται πάνω σε μια χελώνα που διασχύζει το σύμπαν. Κάτοικοι αυτού του πλανήτη είναι και οι μάγοι που προσπαθούν να δουν τι υπάρχει πια στο μυαλό της χελώνας και που πηγαίνει. Επίσης γέροντες ήρωες, ένας σύλλογος δολοφώνων, αλλά και κλεφτών κι ένα αστυνομικό σώμα που εκτός από τους κανονικούς ανθρώπους διαθέτει στο δυναμικό του ένα νάνο, ένα λυκάνθρωπο κι ένα πέτρινο γκόλεμ.

Σίγουρα θα αστιεύεστε κ. Feynman!

Νοέμβριος 19, 2008

Κάποια πράγματα που έμαθα από την αυτοβιογραφία του Φέυνμαν (Feynman)*.

1. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον πραγματικό κόσμο και τον φαινομενικό κόσμο. Όπως για παράδειγμα, όταν ένας ευκατάστατος κύριος απολαμβάνει το νόστιμο και ευπαρουσίαστο γλυκό, το οποίο πριν λίγη ώρα βλαστημούσε την ώρα που εφευρέθηκε ο μάγειρας-πρώην κατάδικος που τα δάχτυλά του δεν ήταν φτιαγμένα για μια τόσο λεπτή δουλειά.

2. Ότι πάντα υπάρχει ένας άλλος τρόπος να λύσω ένα πρόβλημα.

3. Πως οι μάγοι μαντεύουν τα χρώματα αντικειμένων που κουβαλά το κοινό, έχοντας ένα βοηθό που κάθε φορά που πάει και συστήνει κάποιον από το κοινό, χρησιμοποιεί έναν κώδικα με επιφωνήματα.

4. Πως να κάνω διάρρηξη σε παλιά χρηματοκιβώτια. Θεωρητικά.

5. Ότι η θεωρία του που πήρε νόμπελ φυσικής ξεκίνησε παρατηρώντας ένα πιάτο να πετάγεται στον αέρα και να ταλαντεύεται πλευρικά συγχρόνως.

6. Ποτέ μην παρατάω μια μάχη με τη γραφειοκρατία. Φτάνει να έχω υπομονή γαϊδάρου.

7. Αν θέλω να ρίξω μια κοπέλα στο κρεβάτι μου, να μην είμαι ευγενικός, να μην πληρώσω τίποτα και απλώς να το ζητήσω.

8. Καλύτερα να κόψω το ποτό γιατί θα χαλάσει αυτή την ευχάριστη μηχανή που έχω στο κεφάλι μου που με κάνει να παίρνω τόσα πράγματα από τη ζωή.

9. Η παπαγαλία μπορεί να με κάνει να μην παρατηρώ κάποια φαινόμενα στον κόσμο μας και να τα κατανοώ.

10. Αν θέλω να δω κάποια κίνηση σε μπαρ, πρέπει να κάτσω το λιγότερο 2 συνεχόμενα βράδια εκεί.

11. για το Νικ the Greek

12. Αν δεν θέλω να δεχθώ μια δουλειά, μη μάθω πόσα λεφτά θα πάρω.

13. Στα γιαπωνέζικα όταν μιλάω για τον εαυτό μου σε κάποιον άλλον, πρέπει να χρησιμοποιώ πιο υποτιμητικές λέξεις και όταν μιλάω για τον άλλον πιο υπερτιμητικά/ευγενικά επίθετα. Η αντίθεση των επιθέτων μεγαλώνει ανάλογα με το αξίωμα του άλλου. Μέχρι που όταν φτάνεις στο σημείο να μιλάς για το κήπο ενός ναού πρέπει να πεις: «Μπορώ να κρεμάσω τα μάτια μου στους έξοχους κήπους σας;»  και για το δικό σου κήπο: «Θέλετε να ρίξετε μια ματιά στον άσχημο κήπο μου;»

14. Αν θέλω να έχω κάποια άποψη για την τέχνη, πρέπει να δημιουργήσω κι εγώ τέχνη.

15. Πως να αποκωδικοποιώ ιερογλυφικά των Μάγια. Θεωρητικά πάντα.

16. Πως να έχω εξω-σωματική εμπειρία μέσα σε μια σφραγισμένη μπανιέρα με νερό.

17. Πως ο Γιουνγκ ήξερε να κάνει καλά πειράματα, σε σύγκριση με άλλους του κλάδου του Φέυνμαν.

** Το βιβλίο λέγεται: Surely You’re Joking, Mr. Feynman: Adventures of a Curious Character

μπορείτε να το κατεβάσετε και δωρεάν εδώ από την βιβλιοθήκη της http://www.vidyaonline.net/

(το παραπάνω post το έγραψα αφού είδα ότι μπήκα σε λίστα με blogs που δεν έχουν ενημερωθεί για εβδομάδες)

Λογοκρισία στις Η.Π.Α.

Ιουνίου 9, 2008

Τί; Ειρηνική λύση μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών για μια χώρα με δυο πολιτείες που θα ανήκουν και και στους δυο; με ίσα δικαιώματα; «απαπαπα!», όπως απαντούν τα βιβλιοπωλεία κι ένα πανεπιστήμιο στο θέμα του καινούριου βιβλίου ενός προφέσορα με τίτλο ¨Palestine Inside Out: An Everyday Occupation¨

Ευτυχώς που είναι και κάποιοι bloggers που διαμαρτυρήθηκαν για την ακύρωση της ομιλίας του και αιτούνται για πραγματοποίηση της…

Πηγή: washingtonpost.com

Βιβλιο-Blog-o-παίχνιδο

Φεβρουαρίου 29, 2008

Μετά από την πρόσκληση του Lexx συνεχίζω το παιχνίδι:

Από το βιβλίο που διαβάζω τώρα, το οποίο μέχρι τώρα δεν μου έχει κάνει κάποια αίσθηση, Το άρωμα του Ονείρου του Τομ Ρόμπινς:

«Όταν έφτασα εδώ, βρήκα τον Ρόσκο και τον ρώτησα, «Γιατί με έστειλες σ’ αυτόν τον τρελότοπο;» Εκείνος μου απάντησε ήρεμα. «Στέλνοντας σε εκεί, εγώ διακινδύνεψα να με επιπλήξουν οι ανώτεροί μου, που περιφρονούν πολύ τους Βανδαλούπους.

Προσκαλώ τους: CyberEddie, jim_hellas, iseferiadis, ζουληγμένο μανταρίνι, Evangelo

The Rules!
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Τερρυ Πράτσετ: Κάτι που θα διάβαζες μόνο στα βιβλία του

Ιανουαρίου 25, 2008

Αλλά το διαβάζεις στις σημερινές ειδήσεις. Κάτι απίστευτα αστείο που θα διάβαζες σίγουρα σε ένα από τα πολλά βιβλία του Τέρι Πράτσετ (βλέπε Δισκόκοσμο) είναι αυτό που συνέβη αυτές τις μέρες στην Αγγλία.

Ένας τύπος έκρυβε για 4 χρόνια ένα αυθαίρετο μικρό κάστρο που είχε φτιάξει σε μια πόλη έξω από το Λονδίνο … πίσω από πολλές δέσμες αχύρου. Πάρα πολλές δέσμες αχύρου. Το έκρυβε γιατί υπάρχει ένα παράθυρο σε ένα νόμο που λέει ότι αν δεν έχει υπάρξει καταγγελία για μια κατοικία που δεν έχει άδεια κατασκευής μέσα σε 4 χρόνια τότε μπορεί να θεωρηθεί νόμιμη. Φυσικά το συμβούλιο θεωρεί ότι δεν ισχύει αυτό το παράθυρο για τη συγκεκριμένη κατοικία γιατί ήταν κρυμμένο πίσω από .. άχυρα. «Κανείς δεν ήξερε ότι υπήρχε κάτι εκεί» όπως είπε ο αντιπρόσωπος του συμβουλίου.

Αυτό το μίνι κάστρο έχει τα πάντα. Και όλα θα καταστραφούν μαζί με μια ξύλινη γεφυρούλα, κάτι πεζοδρόμια, μια μικρή αγωνιστική πίστα κι άλλα.

Ο αντιπρόσωπος συνεχίζει μάλιστα: «Μοιάζει σαν να είναι μια απομίμηση των οικιών των ευγενών της μεσαιωνικής εποχής (tudor) και έχει δυο πύργους από πίσω. … Καταλαβαίνω ότι υπάρχει και ένα κανόνι.»

Τα παιδιά του ιδιοκτήτη αυτού του «κάστρου» είχαν συνηθίσει να βλέπουν μόνο άχυρο από τα παράθυρά τους. Και δεν άφησε το μικρό του γιο να πάει στο σχολείο όταν βάλανε στους μαθητές για εργασία να ζωγραφίσουν τα σπίτια τους.

Η μητέρα του παιδιού λέει: «Δεν μπορούσαμε να τον αφήσουμε να ζωγραφίζει μια μεγάλη μπλε δέσμη από άχυρα. Μπορεί οι άνθρωποι να αρχίζανε να κάνουνε ερωτήσεις.»

Απίστευτα αστείο (από την αγγλική οπτική γωνία)

πηγή: http://news.yahoo.com/s/nm/20080125/od_uk_nm/oukoe_uk_britain_castle

Powered by ScribeFire.

ΟΙ ΚΕΡΑΙΕΣ ΤΙΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

Οκτώβριος 24, 2007

Έντεκα διάσημοι συγγραφείς, ανοίγουν την πόρτα του σπιτιού τους στη Μικέλα Χαρτουλάρη και τον Ανταίο Χρυσοστομίδη.

Οι Μάριο Βάργκας Λιόσα, Ναντίν Γκόρντιμερ, Τζον Λε Καρέ, Ίαν Μακ Γιούαν, Χάρι Μούλις, Τζον Μπάνβιλ, Άμος Οζ, Ορχάν Παμούκ, Ζοζέ Σαραμάγκου, Αντόνιο Ταμπούκι και Γιασμίνα Χάντρα, περιγράφουν τη ζωή, τις ιδέες και το έργο τους, σε μια εξαιρετικά φιλόδοξη και μοναδική για τα διεθνή δεδομένα παραγωγή της ΕΡΤ.

Η κάμερα μπαίνει στα σπίτια των σπουδαίων αυτών δημιουργών, ανιχνεύει τους χώρους στους οποίους γράφουν, στέκεται στις πόλεις όπου κατοικούν και δημιουργούν και τους εκμαιεύει τις πιο προσωπικές τους σκέψεις και ανησυχίες.

Στόχος της εκπομπής είναι να αποδείξει ότι η λογοτεχνία είναι μια υπόθεση που αφορά όλους μας, αφού είναι στενά δεμένη με τη ζωή και τους προβληματισμούς του καιρού μας.

Δείτε σήμερα: «Ζοζέ Σαραμάγκο» στις 22:00

«Η αμφιβολία είναι πάντα εποικοδομητική. Γι’αυτό, πάντα, σε όλη μου τη ζωή, προσπάθησα να μην είμαι δογματικός», λέει ο Ζοζέ Σαραμάγκο στη συνομιλία του με τη Μικέλα Χαρτουλάρη και τον Ανταίο Χρυσοστομίδη. Και συνεχίζει: «Όσο λιγότερο είναι εμφανής η ιδεολογία σε ένα έργο τέχνης, τόσο καλύτερα. Γι’ αυτό και δεν αγαπώ τα βιβλία-προκηρύξεις».
Μέλος του Πορτογαλικού Κομουνιστικού Κόμματος, από τους ανθρώπους που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή στην περίφημη «Επανάσταση των γαριφάλων», συγγρα-φέας των μεγάλων ιδεών και της πλούσιας πλοκής, βραβευμένος με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1998, ο Ζοζέ Σαραμάγκο θεωρείται δικαίως ένας από τους μεγαλύτερους ζώντες συγγραφείς της εποχής μας. Άρχισε να γράφει αργά, στα 58 του χρόνια, και σήμερα, στα 85 του χρόνια, εξακολουθεί να γράφει αριστουργήματα.

Τα γυρίσματα έγιναν σε τέσσερις διαφορετικούς τόπους: στο χωριό του Αζινιάγκα, στη φτωχότερη περιοχή της Πορτογαλίας, στη Λισαβόνα, στην Πάτρα και στην αρχαία Ολυμπία. Η ταινία, μάλιστα, αρχίζει και τελειώνει με τον νομπελίστα συγγραφέα να περπατάει στην αρχαία πόλη δηλώνοντας μαγεμένος με τον χώρο, τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό αλλά όχι και με το δωδεκάθεο («Εδώ δυσκολευόμαστε να τα βγάλουμε πέρα με τον ένα θεό, φανταστείτε με δώδεκα!»).

Κατά τη διάρκεια της ταινίας ο Σαραμάγκο αναφέρεται βεβαίως στο έργο του («δεν γράφω βάσει σχεδίου, τα μυθιστορήματά μου είναι αποτέλεσμα εκλάμψεων…») και στον εαυτό του, αλλά αφιερώνει μεγάλο μέρος της σκέψης του και στα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας: την ελλιπή δημοκρατία που χαρακτηρίζει τις δυτικές δημοκρατίες, τον αυταρχισμό της παγκοσμιοποίησης, τα αδιέξοδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τον θεσμό της Εκκλησίας, την κρίση της διεθνούς Αριστεράς κλπ. Ο λόγος του χειμαρρώδης, η διάθεσή του, διάθεση ενός νέου ανθρώπου.

Στη συζήτηση παρεμβάλλονται σκηνές από την πρώτη μετά από πολλά χρόνια επίσκεψή του στο χωριό Αζινιάγκα για την παρουσίαση του πιο πρόσφατου βιβλίου του, καθώς και σκηνές από τη μουσική παρουσίαση του παραμυθιού «Το μεγαλύτερο λουλούδι του κόσμου» που πραγματοποιήθηκε στην Πάτρα στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τον θεσμό της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας, με την Κρατική Ορχήστρας Θεσσαλονίκης, τη σύζυγό του να απαγγέλλει και τον ίδιο στον καινούργιο γι’ αυτόν ρόλο του… κονφερασιέ, αφού ο ίδιος αγαπάει και χρησιμοποιεί το χιούμορ στη ζωή του.
Σενάριο – Σκηνοθεσία: Ηλίας Γιαννακάκης
Δ/νση Φωτογραφίας: Claudio Bolivar
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Μετάφραση: Αθηνά Ψυλλιά
Εκτέλεση παραγωγής: Θάνος Λαμπρόπουλος – ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ
Παραγωγή: ΕΤ-1

 
 

http://tvradio.ert.gr/tv/details.asp?pid=89886&chid=8
_uacct = «UA-1367852-12»; urchinTracker();

Η πραγματικότητα για τους νέους συγγραφείς

Οκτώβριος 21, 2007

«Προς επίδοξον, νέον συγγραφέα», στο blog της Composition Doll

Το βρήκα από το Screenwriting Blog

Blog posts αναζήτησης των τελευταίων 2 ημερών

Οκτώβριος 20, 2007

Γιατί τα λευκά πιόνια νικούν πάντα τα μαύρα στο σκάκι; Σκηνή από την ταινία «1984» στο ελληνικό σκακιστικό ιστολόγιο.

-~-

Θυμηθείτε την πρώτη σας ανάμνηση με την Ιδιωτική Λογική (Άντλερ) στο blog της fevis 

-~-

Ένα βίντεο (πολύ καλά φτιαγμένο)για τους μαθητές του σήμερα στο blog του Wiggler.

-~-

Μερικά ενδιαφέροντα πράγματα για το μαγικό φυτό του Μανδραγόρα στο post tου melomenou

-~-

Επιχειρήματα για τη μη δημιουργία μιας προσωπικής ταυτότητας στο διαδίκτυο μέσω κάποιων κοινοτήτων όπως facebook στο blog του reflexivity 

-~-

Ταξιδιωτικά άρθρα στο on-line περιοδικό http://www.rodosport.gr/enlefko/

-~-

Περιληπτικά συμπεράσματα  για το Εθνικό μας Ασυνείδητο στο blog akyro.net

Έγλημα στο Θάλαμο

Νοέμβριος 11, 2006

Πάνω από 250 Ευρώ κλάπηκαν από το πορτοφόλι ενός συνθαλαμιζόμενού μου.

Ένα λοχιόσημο κλάπηκε από το Λοχία του Θαλάμου.

Εδώ και δυο μέρες ήρθαν 2 Ρώσοι που δεν ξέρουν γρι Ελληνικά, κι ένας Τσεχορώσος που ξέρει καλά ελληνικά. Επίσης ήρθαν 2 Έλληνες από μετάθεση. Από τους οποίους 2 ο ένας μας έχει πει διάφορα του στυλ «Σπάω και λουκέτα, αν θέλετε» κι ένας παλιός που έφυγε μας πληροφόρησε ότι κάποιος από τους 2 (δεν ξέρουμε ακόμα ποιος) ήταν γνωστός εκεί που ήταν ως ελαφροχέρης.

Ποιος διέπραξε το έγκλημα μεταξύ της 12 παρά το βράδυ και τις 8 το πρωί; Ποιά είναι τα στοιχεία; Μπορεί κάτι να αποδειχτεί; Οι θαλαμοφύλακες δεν είδαν τίποτα το βράδυ, αν και βγαίνανε έξω από το θάλαμο για να καπνίσουν κάποια 5λεπτα. Ο ένας από αυτούς όμως ήταν και ο ένας καινούριος από τους 2 Έλληνες. Εγώ ξύπνησα και είδα κάποιον να ψαχουλεύει ρούχα το βράδυ, αλλά νόμιζα ότι απλώς αλλάζε ρούχα για να ξεκινήσει την υπηρεσία του. Δυστυχώς δεν είχα ρολόι εχθές για να δω την ώρα.

Η ανάγκη μας όμως για να ενοχοποιήσουμε κάποιον στα γρήγορα βγήκε αμέσως στην επιφάνεια. Ακόμα και σε μια τόσο μικρή κοινωνία όπως ένος θαλάμου των 20 ατόμων. Χωρίς να είμαι σίγουρος για αυτό που είδα, αμέσως εγώ δείχνω με το δείκτη μου τον ένοχο. Ακόμα και ο συνάδελφός μου περίσσοτερο στηρίχθηκε στο φημολογούμενο βεβαρημένο ιστορικό για να αρχίσει να ψάχνει τσέπες του ύποπτου(όλοι οι καινούριοι σήμερα ήταν εξοδούχοι) χωρίς καν να έχουν αποδειχτικά στοιχεία. Η εμπιστοσύνη χάνεται.

Και μιας και μιλάμε για «εγλήματα». Εδώ ένα αξιοπρόσεκτο blog αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στην αστυνομική λογοτεχνία που είναι υποψήφιο να μπει στο θεματολόγιο μου: Έγλημα και Τιμωρία της Composition Doll.

Παραπομπές σε Μύθους

Ιουλίου 28, 2006

O κ. Makridis συγκρίνει τον μύθο του Περσέα με αυτά που συμβαίνουν στο Ισραήλ και το Λίβανο.

Κι ένας πανέμορφος πίνακας για το μύθο της Μήδειας και του Ιάσωνα στο blog της Kouperti.