Πάρε τη θλίψη μου μακριά,

Σεπτεμβρίου 20, 2005

με μια ζωγραφιά.

Φτιάξε μου μια ζωγραφιά,
αστεία και θλιμμένη.
Θέλω έναν άγγελο κρυμμένο,
με κομμένα τα φτερά.
Ρίξε σκούρο χρώμα στη καρδιά του,
παρόλο που το φως τον λούζει.
Όλοι τον αποκαλούν κουτό,
αλλά εγώ τον λέω τρελό.
Απ’ έξω δεν φαίνεται ξεχωριστός,
κι από μέσα αισθάνεται ψεύτικος.
Καθώς κοιτάζει τον κόσμο γύρω του,
μόνο σκιές βλέπει.
καμιά να τον βοηθήσει,
δεν μπορεί.

Άγγελε που είναι τα φτερά σου;
«Μου τα πήρε η μοναξιά.»
Άγγελε πάντα μόνος σου ήσουν.
«Και πάντα θα είμαι.»
Άγγελε γιατί κλαις;
«Δεν είναι δάκρυα αυτό που βλέπεις.
Είναι οι άσχημες σκέψεις μου.»

Ζωγράφισε του σε παρακαλώ,
δυο φτερά στο χώμα θαμμένα.
Ελπίζω να τα βρεις άγγελε μου,
όταν θυμηθείς ότι σου λείπουν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: