Συλλογική Ανάγκη Αυτοκαταστροφής

Διάβασα το μόνιμο άρθρο του συγγραφέα/εκδότη Ευγένιου Αρανίτση στην Ελευθεροτυπία: Αρμαγεδδών και μ’ άρεσε ο τρόπος που συνέδεσε την τάση των ανθρώπων τα τελευταία χρόνια να μαγεύονται με το ενδεχόμενο της ολικής καταστροφής του κόσμου μας (πρόσφατο παράδειγμα, το έτος 2012) με τη ψυχοδυναμική των ανθρώπων και θα προσέθετα με το συλλογικό ασυνείδητο.  Έχουμε σταματήσει να ακούμε τα συναισθήματά μας, καταπιέζοντάς τα. Αγνοούμε τα όνειρά μας. Ενώ οι ενοχές μας για την καταστροφή της φύσης όλο και αυξάνονται. Δεν είναι ότι καλύτερο λοιπόν να περιμένουμε μια ολική καταστροφή για όλους μας ώστε να ησυχάσουμε όλοι; Κι αφού είμαστε σίγουροι ότι θα γίνει.. γιατί λοιπόν να ανησυχούμε τώρα..